دوستان عزیز، میتوانید این متون را چاپ کرده و همراه یک دسته گل به معلم، دبیر یا استاد خود تقدیم کنید.
معلمان عزیزم، با سلامی گرم و آرزوی توفیق الهی، نمیدانم با چه زبانی از زحمات بیدریغ و تلاشهای شبانهروزی شما عزیزان تشکر و قدردانی کنم. فقط میتوانم شما را دعا کنم و از خداوند متعال طلب سلامتی، شادابی و طول عمر با عزت و عظمت برای شما و خانواده محترمتان داشته باشم و برای آنهایی که از دنیا رفتهاند، طلب رحمت و مغفرت نمایم.
معلمی شغل نیست، بلکه عشق است.
روز معلم بر همه شما عزیزان مبارک باد
اوراق زرین تاریخِ تربیت، سیمای درخشان مربیان نامآوری چون ابراهیم، موسی، عیسی، محمد (ص)، علی (ع)، فاطمه (س) و زینب (س) را بر خود نقش ابدی زده است؛ آنان که با پیکار مقدس خویش، حماسههای شکوهمند و جاویدی در سازندگی انسان متعهد به وجود آوردند و با تزکیه و تعلیم، کاخ بلندپایه علم و فضیلت را بنا نهاده و پرچم توحید را برافراشتند. امروز شما عزیز گرامی، ادامه این نهضت عظیم را بر عهده گرفتهاید. ضمن بزرگداشت خاطره استاد مطهری و گرامیداشت روز معلم، برایتان در این راه آرزوی موفقیت مینمایم.
معلم عزیز و استاد بزرگوار، تو را به چه مانند کنم؟ دل دریاییات لبریز از آرامش است؛ همچون کوه، استوار در برابر حوادث روزگار ایستادهای و همچون ابر، باران پرشکوه معرفت را بر چمنهای دشت دانشآموختگی فرو میریزی.
خورشید نگاهت گرمابخش وجود ما، حرارتبخش کلبه سرد یأس و ناامیدی و ارمغانآور شور و شعف است. غنچه تبسمی که از گلستان لبهای تو میروید، طراوتبخش لحظههای ابهام و زیباییبخش خانه وجود ماست. کلام روحبخش و دلنشین تو، موسیقی دلنوازی است که بر گوش جان مینشیند و آهنگ زندگی را به شور درمیآورد.
روانی به لطافت گلبرگهای ارغوان داری که از احساس و شور و شعف لبریز است. دستهای روشنت، سپیدی خود را از گلبوسههای گچ گرفته و شمع وجودت از نیروی ایمان و انسانیت شعلهور است. سرخی شفق، تابش آفتاب، نغمه بلبلان، صفای بستان و آبی دریاها، همه و همه را میتوان در تو خلاصه نمود. معنای کلام امیدبخش تو همچون نسیم صبحگاهان، نشاطبخش روح خسته ماست.
علمآموزی، صبر و ایمان را از پیامبران به ارث بردهای و به حقیقت، وارث زیباییها بر گستره گیتی هستی. قدوم سبز تو، سبزینه کوچهباغهای زندگی و صفابخش خاطر پردغدغه ماست. تپش قلب تو، آهنگ خوش هستی و جوشش نشاط در غزل شیوای زندگی است. تو روشناییبخش تاریکیِ جان هستی و به ظلمت اندیشه، نور میبخشی. «وَمَا یَسْتَوِی الْأَعْمَىٰ وَالْبَصِیرُ. وَلَا الظُّلُمَاتُ وَلَا النُّورُ»؛ و هرگز نابینایِ تاریکجان با بینایِ اندیشمند یکسان نیست و هیچ ظلمتی با نور برابر نخواهد بود.
چگونه سپاس گویم مهربانی و لطف تو را که سرشار از عشق و یقین است؟ چگونه سپاس گویم تأثیر علمآموزی تو را که چراغ روشن هدایت را در کلبه محقر وجودم فروزان ساخته است؟
آری، در مقابل این همه عظمت و شکوه، مرا نه توان سپاس است و نه کلام وصف.
تنها پروانه جانم بر گرد شمع وجودت، عاشقانه چنین میسراید: معلم کیمیای جسم و جان است / معلم رهنمای گمرهان است… شده حک بر فراز قله عشق / معلم وارث پیغمبران است.
ای معلم، تو را سپاس: ای آغاز بیپایان، ای وجود بیکران، تو را سپاس. ای والامقام، ای فراتر از کلام، تو را سپاس. ای که همچون باران بر کویر خشک اندیشهام باریدی، تو را به اندازه تمام مهربانیهایت سپاس میگویم. ای نجاتبخش آدمیان از ظلمت جهل و نادانی، ای که لبخندت امید زندگی و غضبت مانع گمراهی است، تو را سپاس میگویم. این تویی که با دستان پرعطوفتت، گلهای علم و ایمان را در گلستان وجود میپرورانی و شهد شیرین دانش را به کام تشنگان میریزی. پس تو را ای معلم، به وسعت نامت سپاس میگویم؛ همان نامی که چهار حرف بیشتر ندارد، اما کشیدن هر حرف و صدایش، زمانی به وسعت تاریخ نیاز دارد.
روز معلم، روز تشکر و قدردانی است؛ روز سپاس از معلمان عزیزمان که برای ما بسیار زحمت میکشند. آنهایی که تمام وقت خود را برای باسواد کردن ما صرف میکنند و با تلاش زیاد، خواندن و نوشتن را به ما میآموزند. آرزوی همه معلمان این است که ما درس بخوانیم، به شهر علم و دانش وارد شویم و از صحرای خشک و بیبنیاد نادانی بگذریم. اینگونه وقتی بزرگ میشویم، انسانی موفق خواهیم بود که سربلند زندگی میکند و به دیگران خدمت مینماید. ما میتوانیم با درس خواندنمان، آرزوی معلمان زحمتکش را برآورده کنیم. معلم عزیزم، روزت مبارک؛ تا آخرین روز عمر فداکاریات را فراموش نمیکنم. دوستت دارم.
قدر استاد نکو دانستن، حیف استاد به من یاد نداد! معلم، هدفت عشق است و ایثار؛ هزاران خفته از درس تو بیدار. معلمی شغل نیست، عشق است، ذوق است، ایثار و فداکاری است. اگر به عنوان شغل به آن مینگری، رهایش ساز و اگر عشق توست، بر تو مبارک باد. (معلم شهید، محمدعلی رجایی)
اگر کسی بتواند معلم خوبی باشد و به کار دیگری بپردازد، خیانت کرده است؛ چرا که معلمی مقام پیغمبری و تعلیم، مقام خدایی است. (معلم شهید، دکتر شریعتی)
دیروز میگفتم: مشقهایم را خط بزن، اما مرا مزن! روی تخته خط بکش، اما گوشم را مکش! مهر را در دلم جاری کن، اما جریمه مکن! هر چه تکلیف میخواهی بگیر، اما امتحان سخت مگیر! اما اکنون میگویم: مرا بزن، گوشم را بکش، جریمه بکن و امتحان سخت بگیر؛ اما فقط مرا یک لحظه به دوران خوب مدرسه بازگردان.
میتوان در سایه آموختن / گنج عشق جاودان اندوختن
اول از استاد، یاد آموختیم / پس، سویدای سواد آموختیم
از پدر گر قالب تن یافتیم / از معلم جان روشن یافتیم
ای معلم چون کنم توصیف تو / چون خدا مشکل توان تعریف تو
ای تو کشتی نجات روح ما / ای به طوفان جهالت نوح ما
یک پدر بخشنده آب و گل است / یک پدر روشنگر جان و دل است
لیک اگر پرسی کدامین برترین / آنکه دین آموزد و علم یقین (استاد حسین شهریار)
روزی از روزها، یکییکی روزها را میشمردم. مادرم به من گفته بود: روزی میآید که دستت را در دستهای گرمش میگذارم. مادرم گفت آن روز میآید و تو را به او میسپارم؛ تو که عزیز دل من و نور دیده منی. گفته بودند مهربان است و همه را یکییکی مینگرد. وقتی روز وصال میرسد، روز من ستارهباران میشود؛ برق شادی در چشمانش موج میزند و شکوفه روی لبهایش میشکفد. یکییکی روزها را میشمردم که نکند کم بیاورم. روزی از روزها، مادرم مرا برد تا به او بسپارد؛ به او که منتظر است تا بینا کند و توانا کند، من و همچون مرا. وقتی او را دیدم، برق شادی در چشمانش موج میزد و روی لبهایش شکوفهها جمع بودند. یکییکی روزها را که میشمردم، به امروز رسیدم؛ پای آن لوح بزرگ، روی آن خط سفید، با گچ سبز قشنگ و با دلی پر از امید نوشتم: علی عدالتدوست.
سلام بر تو ای گوهر گرانقدر و ای دُر گرانبهای قلههای ایثار و استقامت. تو با نسیم علم و دانشت، طراوت خاصی به بدنهای خواب و ناآگاه ما بخشیدی. تو باعث شدی تا ما از تاریکی و ذلت جهل بهسوی روشنایی و سربلندی علم، و از غبارکده بیمعرفتی بهسوی دهکده معرفت راه یابیم. بهراستی اگر تو نبودی، چه کسی دستگیر ما در این طوفان سهمگین زندگانی میشد و ما را بهسوی کشتی پربار علم و معرفت راهنمایی میکرد؟ مگر نه این است که تو چراغ راه ما در این دهکده امتحان و ظلمتکده غفلت شدی؟ تو که بهعنوان یک معلم دلسوز، هیچگاه دست پرمهر و مملو از امیدت را از سر ما برنداشتی و شب و روز در راه درست و صراط مستقیم بودی؛ همان راهی که تمام پیامبران الهی و امامان معصوم (ع) تا آخرین نفسشان سعی داشتند مردم را از منجلاب غفلت بهسوی رستگاری ابدی سوق دهند. پس این تو بودی ای معلم آزاده که آزادی و آزادگی را به ما آموختی و به ما یاد دادی که چگونه با سلاح برنده ایمان، خود را از زنجیرهای اسارت این دنیا برهانیم. سلام ابدی ما نثار گامهای استوار تو باد ای معلم عزیز؛ تو باعث شدی تا ما آفریدگار حقیقی خود را بشناسیم و به دستورات او عمل کنیم. بهشت جاویدان، جایگاه ابدیات باد. بار دیگر روزت مبارک باد.
Loading...
مرسی ممنون